11. " My small Candice"

Obudziły mnie silne bóle brzucha. Próbowałam wstać, ale nie miałam na to siły.
Wiedziałam, że się zaczyna.
Powoli sięgnęłam po telefon. Wybrałam numer Justina.
- H-halo?- wydusiłam przez łzy.
- Kochanie, co jest?
- Ja, ja rodzę... Przyjedź.
- Boże święty, jadę!
Później zadzwoniłam do mamy.
- Mamo, proszę przyjedź, bo my jedziemy do szpitala.- wyszeptałam szybko.
- Już, chwilka skarbie...
Telefon wypadł mi z ręki. Pomimo bólu wstałam i powoli poszłam do pokoju Jaxona.
Pocałowałam go w czoło.
Usłyszałam pukanie do drzwi, a chwile później otwarcie drzwi. Na górę przybiegli Justin, moja mama i Pattie.
Justin wziął mnie na ręce.
- Trzymaj się kochanie.- mama puściła moją rękę.
Justin położył mnie na tylne siedzenia auta.
- I jak?- pytał zdenerwowany co chwilę.- Dzwoniłem do lekarza i już wszystko gotowe..
Widziałam jego trzęsące się dłonie.
- Justin..- szepnęłam.
- Jeszcze chwila.
Podjechaliśmy pod klinikę. Justin zaniósł mnie do recepcji.

Justin
- Justin?- podniosłem twarz do góry. Zobaczyłem jedną z pielęgniarek.- Ktoś na pana czeka.- uśmiechnęła się.
- Mo-mogę wejść?
- Idź.
Gdy wszedłem do sali zobaczyłem moją cudowną, malutką córeczkę.
Nie mogę uwierzyć. Mam córkę. Usiadłem na skraju łóżka. Spojrzałem na wykończoną, ale uśmiechniętą Sel. Zobaczyłem łzy w jej oczach.
- Mogę?- spytałem.
W odpowiedzi podała mi małą kruszynkę.
Delikatnie wziąłem ja na swoje ręce.
- Cześć skarbie..- szepnąłem.

Selena
Przypatrywałam się Justinowi i mojej małej córeczce.
Poród był bardzo długi i bolesny, ale teraz mam przy sobie skarb.
- To słodka Candice?- spytałam.
- Jeśli chcesz, to oczywiście.
Do sali wszedł lekarz.
- Jak się czujecie?
- Wspaniale.- odpowiedziałam.
- Wybraliście imię?
- Candice.- odpowiedziałam równo z Justinem.
- Candice Bieber.- powiedział lekarz.- Więc, Candice jest zdrowa. Myślę, że za dwa, max trzy dni będziecie mogły opuścić klinikę.
- Dziękuję.
Lekarz wyszedł z sali.
- Mogę ciebie prosić, żebyś pojechał po jakieś rzeczy, bo wzięliśmy tylko torbę mał..Candice.- poprawiłam się.
- Jasne kochanie.
- I nie zapomnij o Jaxonie.- powiedziałam, gdy oddawał mi Candice.
- W jakim sensie?
- Zastań z nim trochę..
- Ale..- przerwałam.
- Justin, zjedz z nim śniadanie chociaż. Candice ci nie ucieknie.
- Dobrze.
Wyszedł. Zostałam sama z córką.
Jest strasznie podobna do Justina. Ma jego piękne, brązowe oczy, zgrabny nosek, jego uśmiech. Po mnie ma tylko ciemnie włosy.

*dzień później*
Czuję się już o wiele lepiej. Nie mogę napatrzeć się na małą córeczkę.
- Możemy?- zobaczyłam Demi i Joe w drzwiach.
- Tak.- uśmiechnęłam się.
- Boże, jaka ona śliczna!- Demi wzięła małą na ręce.
- A gdzie Justin?- spytał Joe patrząc na małą.
- Wysłałam go do domu po rzeczy i żeby został na chwilę z Jaxonem.
- Jak się czujesz?
- Wspaniale..
- Jaka ona jest do ciebie podobna!-Demi nie mogła wyjść z podziwu.
- Do mnie? Według mnie do Justina.
- Coś ty! Ma twoje włosy i uszka.. I te oczy..- cały czas się uśmiechała.
- Justina.
- Śliczności cioci, tak?- Demi bawiła się z malutką, a raczej ona się bawiła, a Candice patrzała.
Joe się z niej śmiał.
Po godzinie Justin wrócił.
- O cześć.- przywitał się z Demi i Joe.- I co? Namyśliliście się?
- Tak.- odpowiedzieli równo.- Chcemy być chrzestnymi Candice.
- Super.- odpowiedział i wziął ode mnie Candice.- Chodź do taty.- pocałował ją w policzek.
Długo rozmawialiśmy. Wszyscy cieszyliśmy się Candi.
- To my już idziemy.- zaczęli się ubierać.
- Dziękuję, że przyszliście.
- Przyjemność.
Wyszli z sali.
- I jak Jaxon?- spytałam.
- Cieszy się i nie może się doczekać.
- To czemu go nie wziąłeś?
- Ojj no..
- Głupolu.
- Mogę?- spytał, a ja kiwnęłam głową.
- Jaka ona śliczna..
- Chciałeś córeczkę.. Teraz tylko rób dla niej to wszystko, co obiecywałeś.
- Sely..
- Wiem, co chcesz powiedzieć. Ufam Tobie.
- Kocham was.
- My ciebie też.
Justin trzymał Candice tak delikatnie. Wyglądali słodko, pięknie.
Zapomniałam już jak to jest.
To wspaniałe uczucie. Dać życie małej istotce, która rośnie na twoich oczach, dorasta...

10. " Names for babys"

- Może naleśniki?- spytał po raz setny, gdy siedzieliśmy w ogrodzie.
- Nie.- odpowiadaliśmy równo z Jaxonem.
- Pizza?
- Nie.
- Kurczak?
- Nie.
- Jedziemy na obiad do kogoś?
- Nie, ty robisz.- dalej odpowiadałam równo z Jaxonem pękając ze śmiechu.
- No to co?
- Mogłeś wygrać zakład.- chlapnęłam go wodą z basenu.
- No ejjj.... Frytki?- spytał pełen nadziei.
- Ja zrobię sałatkę, a ty upiecz łososia.
- Jaką sałatkę?
- Z rukolą.
- No to zrobię. A ty idź się zdrzemnąć po jesteś zmęczona.- musnął mój polik.
- Nie jestem. Ale skoro nalegasz, to mogę pojechać z Ash na kawę?
- Nie pytaj tylko jedź. Podwieźć ciebie?
- Nie musisz.
- I tak muszę zrobić zakupy.
- Skoro chcesz.- ponownie mnie pocałował.
- Fuuj!- krzyknął Jaxon.
- Nie ładnie tatusiu...- szepnęłam mu do ucha, po czym poszłam ubierać buty.
Po chwili byłam już na miejscu. Ashley siedziała już na miejscu.
- Cześć.- przywitałam ją.
- Boże jak się stęskniłam!- przytuliła mnie.- Ciąża ci służy.
- Haha dziękuję.
- Za mówiłam ci już herbatę.
- Dzięki. To opowiadaj. Nie widziałyśmy się już 4 miesiące, o 4 za dużo.
- Po staremu. Praca, dzieci, dom.
- A jak Liam?
- No właśnie... Nie układa się między nami...- jej mina od razu się zmieniła.
- Co się stało?
- Ciągle go nie ma w domu. Unika mnie. Tylko czasami zabiera gdzieś Stellę, a tak go nie ma.
- Ash.. Justin też tak robił. Porozmawiaj z nim, kochana. Musicie sobie to po prostu wyjaśnić.- puściłam jej oczko.
- Ja nie wiem jak zacząć..
- Ja też nie wiedziałam do wczoraj.. To po prostu ze mnie wypłynęło.
- I jak?
- Pogodziliśmy się. Zrobił sobie rok przerwy.
- Boziuu, jaki on kochany..- rozpromieniła się.
- Czasami.- zaśmiałam się.
- Nie przejmuj się, tylko powiedz mu to. Będzie lepiej jak to sobie wyjaśnicie.
- Wiesz, jaką jesteś wspaniałą przyjaciółką?
- Coś tam słyszałam..- zaczęłyśmy się śmiać.
Spędziłyśmy razem wspaniale czas. Ashley nalegała, że mnie odwiezie do domu, ale niestety nie mogła przekonać Justina.
- I jak się czujesz?- spytał, gdy jechaliśmy przez miasto.
- Dobrze.- uśmiechnęłam się.
- Nie mogę się doczekać, aż urodzisz.
- Ja też.
- Moja córeczka.
- Jedyna.- rozmarzyłam.
- Jak to?- spytał.
- Co?
- Tylko jedna?
- A co?- uśmiechnęłam się do niego.
- Wiesz.. Chciałbym więcej dzieci.- nieśmiało się uśmiechnął.
- Zobaczymy, kochanie.
Szczerze? Zaskoczył mnie tym.
Jest wspaniałym i troskliwym tatą, ale często go nie ma.
Gdy zjedliśmy przygotowany przez Justina obiad, Jaxon zasnął, a my usiedliśmy w salonie.
- To może dla dziewczynki Candice, a dla chłopca Drew?- spytałam.
- Drew?- poruszył zabawnie brwiami.- A może coś na "s"?
- Czemu?- leżałam wtulona w niego.
- Bo już jest Justin i Jaxon, Selena sama.
- Nie, nie podoba mi się tak.- zaprotestowałam.
-  To dziewczynka na pewno Candice?
- Candice.- uśmiechnęłam się jeszcze bardziej.
- A chłopiec? Może..  David?
- David.
Justin wpił się w moje usta, a ja oddałam jego pocałunek.
- Nie, nie teraz.- oderwałam się od niego.
- Ale wiesz, jak bardzo mi się podobasz..- mruknął.
- Justin... A może pójdziemy na plażę?
- Zadzwonię do Kenny'ego.
- Ale...
- Jeśli idziemy z Jaxonem musimy. Nie mogę pozwolić, żeby mu się coś stało. I tym bardziej ty jesteś w ciąży.- przytulił mnie.- Wiem, że nie chcesz.. Przepraszam.
- Nie masz za co.- uśmiechnęłam się.- Ja też nie chcę, żeby Jaxonowi się coś stało.
- Kocham cię.
- Ja ciebie też.
- Ty mnie też co?- objął mnie w pasie.
- Ja ciebie też kocham.
Po godzinie byliśmy gotowi i wyjechaliśmy na plaże.
- Jak się czujesz Selena?- spytał mnie Kanny w drodze.
- Bardzo dobrze. A jak się tobie układa?
- A ci powiem, że też nawet nawet.- zaśmiał się.- Czyli na plaże?
- Tak, trochę się przejdziemy, a później pojedziemy coś zjeść.- wciął się Jusi.
Na plaży Jaxon cały czas nam uciekał. Niestety natchnął się na sporą grupę fanów Justina. Straciliśmy bardzo dużo czasu, czekając aż Justin zrobi sobie z każdym zdjęciem i da autograf.
Na koniec pojechaliśmy do jednej z naszych ulubionych restauracji.

Dwa tygodnie później.
- Idź, nic mi się nie stanie.- mówiłam.
- Ale. Jakby czasem, się zaczęło?
- Justin, jedziesz tylko do Scootera, to nie jest na końcu świata. Jaxon śpi, więc jedź..
- No dobra, będę za kilka godzin.- pocałował po czym poszedł w stronę drzwi.
- Justin?!- odwrócił się i podszedł do mnie.
- Tak, skarbie?
- Proszę, pamiętaj o czym mi obiecywałeś.- opuściłam w dół głowę.
- Ejj..- swoje dłonie położył no moją twarz i uniósł ją, bym na niego spojrzała.- Rok przerwy. Ani dnia krócej, może trochę dłużej jeśli chcesz..- uniósł kąciki ust.
- Na pewno?
- Zaufaj mi.
- Nie zawiedź mnie, Jusi.
- Obiecuję.- wpił się w moje usta.- Niedługo będę.
Wyszedł. Zakluczyłam drzwi za nim.
Włączyłam ulubiony film i położyłam się na kanapie, nawet nie wiedziałam kiedy zasnęłam.